رزومهی ایرانی عرفهایی دارد که از بیرون عجیب به نظر میرسند: عکس عادی است، وضعیت نظام وظیفه برای آقایان یک فیلد غربالگری است، و معرفها با نام و شمارهی تماس فهرست میشوند. بازار هم دو تکه است — رزومهی فارسی برای کارفرمای داخلی و رزومهی انگلیسی برای شرکتهای چندملیتی، دورکاری دلاری و هر مسیری که به بیرون ختم میشود — و این دو سند ترجمهی هم نیستند.
رزومهی ایران من رو رایگان بسازشروع رایگان
شش سوالی که بیشتر از همه پرسیده میشن، با جواب کوتاه.
نام سند در ایران: رزومه
۱ تا ۲ صفحه
برای اولین شغل یک صفحه، و با چند نقش کاری دو صفحه. ریکروتر ایرانی نسبت به تعداد صفحه کمتر سختگیر است تا نسبت به اینکه فیلدهای غربالگری پر شده باشند یا نه.
روی رزومهی فارسی انتظار میرود
یک عکس پرسنلی ساده و رسمی روی پسزمینهی روشن. روی نسخهی انگلیسی که به خارج میفرستی حذفش کن، چون آنجا به ضررت کار میکند.
فارسی برای داخل، انگلیسی برای بیرون
دو فایل جدا نگه دار. قاطیکردن عنوانهای فارسی با خطوط انگلیسی رایجترین ضربهای است که متقاضیان ایرانی به خودشان میزنند.
شمسی برای داخل، میلادی برای بیرون
برای هر سند یک تقویم انتخاب کن و در همان بمان. رزومهای که ۱۴۰۲ و ۲۰۲۴ را قاطی میکند خواننده را وادار به حسابکردن میکند.
PDF — برای متن فارسی همیشه
فایل DOCX که روی سیستمی بدون فونت فارسی تو باز شود به حروف شکسته و نیمفاصلههای ازدسترفته تبدیل میشود. PDF تایپوگرافی را قفل میکند.
بهطور کامل، همراه اطلاعات تماس
دو سه معرف با نام، سمت و شمارهی تماس اینجا استاندارد است — و باید از هر رزومهای که به آمریکا، بریتانیا یا آلمان میفرستی حذف شود.
وقتی ایران رو بهعنوان کشور مقصد انتخاب میکنی، موتور رزومیتو هر کدوم از این موارد رو خودکار روشن یا خاموش میکنه.
عکس پروفایل
ازت میخوایم پرش کنی و توی رزومه میاد.
تاریخ تولد
میتونی اضافهش کنی، ولی لازم نیست.
ملیت
میتونی اضافهش کنی، ولی لازم نیست.
وضعیت تأهل
میتونی اضافهش کنی، ولی لازم نیست.
وضعیت خدمت نظام
ازت میخوایم پرش کنی و توی رزومه میاد.
محل تولد
این فیلد رو توی رزومهی ایران نشون نمیدیم.
رفرنسها
بهطور کامل توی رزومه لیست میشهعلایق و سرگرمیها
نمایش داده نمیشهاز بالا به پایین، همون ترتیبی که کارفرمای ایران انتظار داره بخونه.
مشخصات فردی و عکس
نام، تلفن، ایمیل، شهر و عکس. کد ملی لازم نیست و نباید روی سندی که ایمیل میکنی منتشر شود.
وضعیت نظام وظیفه (آقایان)
پایان خدمت، معافیت، یا در حال انجام با تاریخ پایان تقریبی. بسیاری از کارفرمایان ایرانی پیش از خواندن هر چیز دیگری روی همین غربال میکنند.
خلاصهی حرفهای
سه چهار خط. حوزه، سالهای سابقه و دو کاری که واقعاً در آن خوبی — بدون شعار.
سابقهی کاری
از جدید به قدیم، با نام شرکت، نقش و تاریخ. کار قراردادی، فریلنس و دورکاری را صریح بنویس — اینجا عادی است و نشانهی گستردگی خوانده میشود.
تحصیلات
مدرک، دانشگاه، سال، معدل. کارفرمای ایرانی معدل را میخواند و رتبهی دانشگاه هنوز در غربال اول وزن دارد.
مهارتها، زبانها، ابزارها
سطح انگلیسیات را صادقانه بنویس — نمرهی آیلتس یا تافل اگر داری، وگرنه سطح. این یکی از پربررسیترین فیلدهای بازار کار ایران است.
معرفها
دو سه نفر با سمت و شماره — و اول از خودشان اجازه بگیر. در ایران بیشتر از آنچه متقاضیان فکر میکنند با معرفها تماس گرفته میشود.
نسخهی فارسی و انگلیسی در محتوا فرق دارند، نه فقط در زبان. نسخهی فارسی عکس، وضعیت نظام وظیفه، گاهی تاریخ تولد و وضعیت تأهل و معرفهای نامبردهشده را دارد — همه فیلدهایی که کارفرمای داخلی انتظارشان را دارد. نسخهی انگلیسی تکتک اینها را حذف میکند، چون در آمریکا، کانادا، بریتانیا و استرالیا یا از نظر حقوقی دردسرسازند یا اصلاً بیمعنا، و وجودشان سند را «وارداتی» نشان میدهد.
تفاوت دوم این است که دستاوردها به چه چیزی اشاره میکنند. رزومهی فارسی برای یک شرکت تهرانی میتواند فرض کند خواننده میداند کارفرمای تو کیست و چقدر بزرگ است. رزومهی انگلیسی نمیتواند، پس هر نام شرکت به یک عبارت مقیاس و هر عنوان شغلی داخلی به یک معادل استاندارد بازار نیاز دارد. به همین دلیل است که دادن فایل فارسی به یک مترجم، متنی تولید میکند که درست خوانده میشود و بد مینشیند.
برای آقایانی که داخل ایران درخواست میدهند این یک فیلد غربالگری قطعی است، نه یک جزئیات اختیاری. خیلی از تیمهای منابع انسانی بدون دانستن جوابش مصاحبه تنظیم نمیکنند، چون کارمندی که ممکن است وسط پروژه فراخوانده شود یک مسئلهی برنامهریزی است. آن را در یک خط ساده نزدیک مشخصات فردی بنویس: پایان خدمت (با سال)، معافیت (دائم یا پزشکی)، یا در حال انجام با تاریخ تقریبی پایان.
اگر خدمتت کار واقعی داشته — شبکهای را اداره کردهای، تدارکات یک یگان را چرخاندهای، تدریس یا ترجمه کردهای، تجهیزات را نگه داشتهای — آن ماهها را بهعنوان یک شغل در بخش سابقه بنویس، نه فقط یک خط وضعیت. دو سال زمان زیادی است که به شکل یک جای خالی نمایش داده شود. در رزومهی انگلیسی، فیلد وضعیت را کامل حذف کن و فقط کار را نگه دار، همانطور که هر نقش دیگری را توصیف میکنی.
رزومهی فارسی تا حدی بر این اساس داوری میشود که آیا شبیه سندی است که کسی فارسیخوان چیده باشد یا نه. نشانهها ریز و انباشتیاند: نبودِ نیمفاصله در کلمات مرکب، «ي» و «ك» عربی بهجای «ی» و «ک» فارسی، ارقام لاتین پخششده لای ارقام فارسی، و فاصلهگذاری کشیده بین حروف که اتصالها را میشکند. خط فارسی پیوسته است — فاصلهانداختن بین حروف زیبا به نظر نمیرسد، شکسته به نظر میرسد.
از یک خانوادهی فونت فارسیِ خوانا روی صفحه استفاده کن — وزیرمتن، ایرانسنس، شبنم یا مشابه — با اندازهی راحت و ارتفاع خط سخاوتمندانه، ارقام را در کل سند در یک خط نگه دار، و به PDF خروجی بگیر تا چیزی روی سیستم ریکروتر جابهجا نشود. اگر اصطلاح انگلیسی داخل متن میآوری، مثل نام یک فریمورک، بگذار بهصورت یک جزیرهی چپبهراست داخل خط فارسی بنشیند، نه اینکه با حروف فارسی آوانویسیاش کنی.
سهم فزایندهای از حرفهایهای ایرانی اصلاً دنبال یک دفتر در تهران نیستند — دنبال قرارداد دورکاری با شرکتهای خارجیاند. آن بازار رزومه را جور دیگری میخواند. کارفرما نمیتواند بهراحتی با معرفهایت تماس بگیرد، نمیتواند کارفرمای قبلیات را راستیآزمایی کند و قرار نیست از آن سوی مرز تحریم بررسی پیشینه انجام دهد، پس آن را با شواهد عمومی جایگزین میکند: پروفایل گیتهاب با تاریخچهی کامیت واقعی، مقالات منتشرشده، سایت نمونهکار، بیهنس یا دریبل، یا امتیاز موجود روی یک پلتفرم.
پس لینکها را در سربرگ بگذار نه در پایین صفحه، و مطمئن شو چیزی که به آن اشاره میکنند همین امروز قابل عرضه است. منطقهی زمانیات را به شکل «همپوشانی» بنویس نه به شکل موقعیت مکانی — «UTC+3:30، بیش از ۵ ساعت همپوشانی با CET» به سؤالی جواب میدهد که مشتری اروپایی واقعاً میپرسد. و به همان انگلیسی ساده و عددیِ بازار مقصد بنویس؛ مشتری دورکار دارد تو را همزمان کنار متقاضیانی از ده کشور میخواند.
چیزهایی که بیشترین تعداد رزومهی خوب رو زمین میزنن.
فرستادن رزومهی فارسی به خارج
عکس، تاریخ تولد، وضعیت تأهل، نظام وظیفه و معرفهای نامبردهشده اینجا استانداردند و آنجا همه ریسک. دو فایل نگه دار و هرگز اشتباهی نفرست.
قاطیکردن تاریخ شمسی و میلادی
۱۴۰۰ در یک ردیف و ۲۰۲۳ در ردیف بعد، خط زمانی را ناخوانا و سند را بیدقت نشان میدهد. برای هر سند یک تقویم.
نوشتن کد ملی یا نشانی منزل
هیچ کارفرمایی برای تصمیم به مصاحبه به کد ملیات نیاز ندارد، و رزومه از صندوقهای ورودی زیادی عبور میکند. نام شهر کافی است؛ مدارک هویتی جایشان در کاغذبازی استخدام است.
نوشتن معرف بدون هماهنگی
کارفرمای ایرانی بیشتر از آنچه متقاضیان فکر میکنند با معرف تماس میگیرد. مدیر قبلیای که غافلگیر شده، جواب سرد میدهد و این از نداشتن معرف بدتر است.
بزرگنمایی سطح زبان انگلیسی
«مسلط» در همان تماس اول هر شرکتی که مشتری خارجی دارد آزمایش میشود. یک نمرهی واقعی آیلتس، یا یک «متوسط به بالا، در نوشتار انگلیسی راحت» صادقانه، از برخورد با واقعیت جان سالم به در میبرد.
بیشتر افراد در نهایت به هر دو سند نیاز پیدا میکنند، پس نسخهی فارسی را طوری بساز که ساختن نسخهی انگلیسی ارزان تمام شود. این عمدتاً یعنی از همان اول دستاوردها را به شکل واقعیتهای عددی بنویس — اندازهی تیم، تعداد کاربر، درآمد، تأخیر، بودجه، درصد تغییر — چون عدد از ترجمه سالم بیرون میآید و صفت نمیآید.
نام انگلیسی کارفرماها و دانشگاهت را دقیقاً همانطور نگه دار که در مدارک رسمی و در سایت انگلیسی خود آن شرکت آمده است. آوانویسی ناهمخوان — «Sharif University of Technology» در یک جا، «Sharif Univ. Tech.» در جای دیگر و چیزی متفاوت در ریزنمرات — راستیآزمایی را دقیقاً در لحظهای سخت میکند که مهم است، چه ریکروتر خارجی در حال جستوجو باشد چه ارزیاب مدرک در حال تطبیق سوابق.
یک نکتهی دیگر که ارزش برنامهریزی زودهنگام دارد: تا وقتی هنوز سر کاری، یک سابقهی شخصی از تاریخهای اشتغال، نام مدیران و اطلاعات تماس فعلیشان نگه دار. بازسازی همین اطلاعات سه سال بعد، وقتی آدمها شرکت و شماره عوض کردهاند، خستهکنندهترین بخش هر درخواست خارجی، ارزیابی مدرک یا پروندهی ویزاست.
روی نسخهی فارسی برای کارفرمای داخلی بله — یک عکس پرسنلی ساده و رسمی هنجار است و نبودش به چشم میآید. روی هر نسخهی انگلیسی که به آمریکا، کانادا، بریتانیا یا استرالیا میرود حذفش کن: آنجا عکس برای کارفرما ریسک تبعیض میسازد و میتواند باعث کنارگذاشتن پروندهات شود.
یک خط نزدیک مشخصات فردی: پایان خدمت با سال، معافیت، یا در حال انجام با تاریخ تقریبی پایان. خیلی از کارفرمایان ایرانی پیش از ادامهی خواندن روی همین غربال میکنند. اگر خدمت کار واقعی داشته، آن ماهها را بهعنوان یک شغل هم بنویس.
روی رزومهی فارسی برای کارفرمای ایرانی شمسی، روی نسخهی انگلیسی میلادی. مهمتر از همه یکدستی است: هرگز دو تقویم را داخل یک سند قاطی نکن، چون خواننده مجبور میشود ذهنی تبدیل کند تا خط زمانیات را ببیند.
نه. ترجمه فیلدهایی را نگه میدارد که در خارج به تو آسیب میزنند — عکس، تاریخ تولد، وضعیت تأهل، وضعیت خدمت، معرفهای نامبرده — و نام شرکتهایی را نگه میدارد که برای خوانندهی خارجی معنایی ندارند. نسخهی انگلیسی را سندی مستقل بساز، با یک عبارت مقیاس برای هر کارفرما و عنوانهای شغلی استاندارد بازار.
یک خانوادهی امروزی و خوانا روی صفحه مثل وزیرمتن، ایرانسنس یا شبنم، با خروجی PDF تا همهجا یکسان نمایش داده شود. در کلمات مرکب نیمفاصلهی درست به کار ببر، «ی» و «ک» فارسی بنویس نه شکل عربیشان، و هرگز فاصلهگذاری بین حروف اعمال نکن — اتصالهایی را میشکند که فارسی را خوانا میکنند.
بله — دو سه نفر با سمت و شمارهی تماس، که عرف محلی است و با بیشتر بازارهای غربی فرق دارد. اول اجازه بگیر، چون کارفرمای ایرانی واقعاً تماس میگیرد. این بخش را از رزومههایی که به آمریکا، بریتانیا یا آلمان میفرستی کامل حذف کن.
هیچ، مگر اینکه خودت بگویی. بعد از هر نام یک عبارت کوتاه مقیاس اضافه کن — صنعت، اندازه، تعداد کاربر یا درآمد، کشور — تا یک دهه کار در یک بانک یا بازارگاه بزرگ ایرانی همان سابقهی جدیای خوانده شود که هست، نه یک خط ناشناس روی کاغذ.
قالب یکسان نیست. موتور کشوری رزومیتو (با 8 مورد تنظیمشونده برای هر کشور) بر اساس کشور مقصدت مشخص میکنه کدوم فیلدهای شخصی و بخشها نمایش داده بشن — قوانین مخصوص ایران همینایی هستن که بالا اومد.
بله — میتونی اولین رزومهی خودت با فرمت ایران رو با پلن رایگان بسازی و دانلود کنی.
بله، هر وقت بخوای میتونی از ویرایشگر رزومه کشور مقصد رو عوض کنی و رزومیتو بلافاصله قوانین جدید رو اعمال میکنه.
رزومیتو موقع انتخاب ایران بهعنوان کشور مقصد، همین فیلدها رو خودش روشن یا خاموش میکنه — لازم نیست چیزی رو به خاطر بسپری.
رزومهی ایران من رو رایگان بسازشروع رایگان